Śmierć była również bardzo ważnym elementem życia w Imperium Osmańskim, szczególnie dlatego, że przemoc była powszechna wśród męskich członków dynastii. Wszyscy znamy prawo bratobójstwa, które doprowadziło do śmierci setek książąt (w wielu przypadkach niemowląt, dzieci) poprzez uduszenie jedwabnym sznurem.
W moim dzisiejszym wpisie chciałabym jednak porozmawiać o tych, dla których przyczyna i czas śmierci nie są do końca jasne. Przedstawiłam wam kilka interesujących, być może podejrzanych śmierci i starałam się zebrać wszystkie informacje o przyczynach śmierci każdego Sułtana, Księcia i Sułtanki. Zawarłem również krótką historię pogrzebów: kto, gdzie i kiedy został pochowany, kiedy miały miejsce nietypowe zmiany w zwyczajach pogrzebowych.
Ogólnie rzecz biorąc, bardzo mało wiadomo o śmierciach sułtanów z wczesnego okresu. W wielu przypadkach pozostają nam jedynie przypuszczenia co do przyczyny śmierci. Jednakże śmierć Murada I (r. 1362-1389) jest, na przykład, wyjątkiem, ponieważ istnieje kilka opisów jego śmierci. Został zabity przez serbskiego szlachcica podczas lub przed Bitwą pod Rigómező (1389). „… Absolutnie niespodziewanie, Miloš Obilić, który z powodu podstępu i intrygi twierdził, że przyjął islam, poprosił nas, abyśmy (…) pocałowali stopę błyszczącego pana, ale zamiast tego nieuchronnie wbił ukryty w swojej odzieży zatruty nóż w chwalebne ciało pana, ciężko go raniąc, i napił się szarbatu męczenników.” Oczywiście nie jest pewne, że wszystko wydarzyło się tak, jak opisano, ale pewne jest, że padł ofiarą morderstwa z rąk Miloša Obilića.
Śmierć Bayezida I (r. 1389-1402) również jest interesująca. Niektórzy uważają, że popełnił samobójstwo w niewoli u Timura Lenca (r. 1370-1405), po tym jak Timur upokorzył jego żonę, Marię, na jego oczach. Inni twierdzą, że został otruty podczas niewoli.
Tak czy inaczej, śmierć sułtanów zawsze oznaczała początek czegoś nowego. Gdy sułtan umierał, nie było czasu na żałobę. Jego żony, konkubiny i główni pasze mieli inne zadanie po śmierci: natychmiast poinformować księcia koronnego, lub księcia, którego sami chcieli zobaczyć na tronie. Sułtanem stawał się ten, kto dotarł do stolicy jako pierwszy i wstąpił na tron. W początkowych czasach sułtani często umierali podczas kampanii z dala od swojej ojczyzny - cesarskiej stolicy - więc to ich pasze informowali księcia o sytuacji. Książęta robili wszystko, co mogli, aby dotrzeć do stolicy pierwsi. W wielu przypadkach otrzymywali również pomoc od paszów, którzy ich wspierali. Na przykład Bayezid II (r. 1481-1512), który wcześniej ożenił swoje córki z wpływowymi paszami. Jego zięciowie robili wszystko, co mogli, aby opóźnić największego rywala Bayezida, jednego z jego braci, w drodze do Stambułu. Udało im się to i Bayezid wstąpił na tron, więc paszowie otrzymali za to nagrodę.
W przeciwieństwie do Bayezida II, przy śmierci sułtana Sulejmana I (r. 1520-1566) nie było już rywala dla jego syna, Selima II (r. 1566-1574). Niemniej jednak Sulejman umarł w bardzo złym momencie - właśnie w trakcie bitwy - z powodu problemów zdrowotnych związanych z dną moczanową. Aby uniknąć buntu i utraty motywacji żołnierzy, wielki wezyr Sokollu Mehmed Pasza ukrył śmierć sułtana. Ubrał służbę w sułtańskie szaty, dyktował rozkazy pisane przez podobnych pisarzy na rzecz sułtana, aż w końcu Selim II przybył do obozu i został sułtanem. Serce Sułtana Sulejmana najprawdopodobniej zostało pochowane gdzieś w ziemii Szigetvár w dzisiejszych Węgrzech.
W późniejszych okresach, po jego śmierci, główną rolę odgrywały żony lub Haseki sułtana, a nie paszeowie, ponieważ sułtani coraz częściej umierali w stolicy. Szczególnie interesującym przypadkiem jest śmierć Selima II, który zginął przy poślizgnięciu się podczas kąpieli, a jego żona, Nurbanu Sultan (⁓1525-1583), podzieliła się tym tylko z Wielkim Wezyrem, a potajemnie wysłała wiadomość do syna Nurbanu, Murada (r. 1574-1595), aby przybył do stolicy. Było to konieczne, ponieważ młodsi bracia Murada znajdowali się w tym czasie w stolicy.
Sułtani prawie zawsze byli pochowani w aktualnej cesarskiej stolicy. Bursa, jako była stolica, odgrywała ważną rolę nawet po zdobyciu Konstantynopola, ponieważ książęta, którzy zostali straceni lub zginęli z przyczyn naturalnych, byli tam pochowani. Oczywiście, były wyjątki, w okresie panowania Sulejmana I (r. 1520-1566) były dwa. Jego ulubiony syn, Mehmed (1521-1543), zmarł na chorobę w Manisie, ale łamiąc tradycję, Sulejman nie tylko pochował go w stolicy, zamiast w Bursie, ale również zbudował dla niego meczet, który rywalizował z meczetami sułtanów. Jego drugi syn, buntowniczy Bayezid (1525-1562), miał mniej szczęścia. Jako, że został stracony w pobliżu granicy irańskiej, Sulejman odmówił mu nawet pochówku w Bursie, więc został pochowany wraz z synami w miejscu w którym umarł. Jego najmłodszy syn, który był niemowlęciem i nie mógł uciec do Iranu z nim, został pochowany w Bursie wśród innych książąt o podobnym losie.
Zanim przeanalizujemy sultanki, oto krótkie podsumowanie okresu „Sultanatu kobiet” oraz okresu poprzedzającego go, dotyczące przyczyn śmierci sułtanów i książąt:
Bayezid II (ur. 1447): 24 kwietnia 1512, najprawdopodobniej zatrucie lub przyczyny naturalne
Selim I (zm. 1470): 22 września 1520, najprawdopodobniej guz lub wąglik, ale dżuma także jest możliwa
Süleyman I (ur. 1494): 7 września 1566, dna moczanowa, ale niektóre źródła sugerują również udar obok dny
Şehzade Mahmud (ur. 1512): 29 października 1521, ospa wietrzna lub dżuma
Şehzade Mustafa (ur. 1515): 6 października 1553, uduszony
Şehzade Mehmed (ur. 1546): 10 października 1553, uduszony
Şehzade Ahmed (ur. ?): 1552, choroba
Şehzade Murad (ur. 1519): 12 października 1521, ospa wietrzna lub dżuma
Şehzade Mehmed (ur. 1521): 6 listopada 1543, ospa wietrzna lub dżuma
Şehzade Abdullah (ur. ⁓1525): ok. 1527, możliwie ospa wietrzna lub dżuma
Şehzade Bayezid (ur. ⁓1525): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade Orhan (ur. ⁓1543): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade Osman (ur. ⁓1545): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade Abdullah (ur. ⁓1548): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade Mehmed (ur. ⁓1544): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade Murad (ur. ⁓1556): 23 lipca 1562, uduszony
Şehzade ? (ur. ⁓1560/1): lipiec 1562, uduszony
Şehzade Cihangir (ur. 1531): 27 listopada 1553, choroba przewlekła i rodzaj ostrej choroby
Selim II 12/15 grudnia 1574, uraz głowy po poślizgnięciu
Şehzade Mehmed (ur. ⁓1570): 1573/74, choroba
Şehzade Sulejmán (ur. ⁓1570): 22 grudnia 1574, uduszony
Şehzade Abdullah (ur. ⁓1570): 22 grudnia 1574, uduszony
Şehzade Ali (ur. ⁓1572): 1572, wkrótce po jego śmierci
Şehzade Osman (ur. ⁓1573/4): 22 grudnia 1574, uduszony
Şehzade Cihangir (ur. ⁓1573/4): 22 grudnia 1574, uduszony
Murad III (ur. 1546): 16 stycznia 1595, przyczyny naturalne
Şehzade Selim (ur. 1567): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Mahmud (ur. 1568): ok. 1581, choroba
Şehzade Süleyman, Cihangir, Ahmed zmarli po ich narodzinach
Şehzade Abdullah (ur. 1585): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Mustafa (ur. 1585): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Bayezid (ur. 1586): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Cihangir (ur. 1587): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Abdurrahman (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Alemşah (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Aleaddin Davud (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Ali (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Hasan (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Hüseyin (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Ishak (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Murad (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Osman (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Ömer (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Şehzade Yusuf (ur. ?): 28 stycznia 1595, uduszony
Mehmed III (ur. 1566): 21 grudnia 1603, przyczyny naturalne, ale niektórzy sugerują, że zmarł z powodu problemów zdrowotnych spowodowanych otyłością
Şehzade Selim (ur. 1585): 1597, choroba
Şehzade Mahmud (ur. 1587): lato 1603, uduszony
Şehzade Süleyman (ur. ?): 1597, choroba
Şehzade Cihangir (ur. ?): 1602, choroba
Ahmed I (ur. 1590): 22 listopada 1617, tyfus lub krwawienie żołądkowe
Şehzade Mehmed (ur. 1605): 12 stycznia 1621, uduszony
Şehzade Bayezid (ur. 1612): 27 lipca 1635, uduszony
Şehzade Kasim (ur. 1614): 17 lutego 1638, uduszony
Şehzade Süleyman (ur. 1615): 27 lipca 1635, uduszony
Şehzade Hasan, Orhan, Selim, Hüseyin, Cihangir i prawdopodobnie inni zmarli również jako niemowlęta lub małe dzieci
Mustafa I (ur. ⁓1600): 1639, najprawdopodobniej przyczyny naturalne, ale epilepsja także jest możliwa
Osman II (ur. 1604): morderstwo
Şehzade Ömer (ur. 1621): 1622, istnieje kilka opcji: wypadek, wstrząs, morderstwo, choroba
Murad IV (ur. 1612): 8 lutego 1640, marskość wątroby i inne przewlekłe choroby
Miał wielu synów, ale wszyscy zmarli jako niemowlęta. Evliya Çelebi sugeruje, że wszyscy urodzili się w złym stanie zdrowia i zmarli szybko. Może to sugerować skrajną sytuację, zatrucie lub chorobę genetyczną.
Ibrahim I (ur. 1615): 18 sierpnia 1648, uduszony
Şehzade Murad, Osman, Bayezid, Cihangir zmarli jako niemowlęta z powodu choroby
Şehzade Selim (ur. 1644): 1669, najprawdopodobniej choroba
Mehmed IV (ur. 1642): / listopad 1693, przyczyny naturalne
Süleyman II (ur. 1642): 22 czerwca 1691, jego ciało puchło, potem zapadł w śpiączkę i później zmarł.
Ahmed II (ur. 1643): 6 lutego 1695, przyczyny naturalne lub udar/atak serca spowodowany stresem
Szczególnie rzadko dostępne są dokładne przyczyny i daty śmierci sułtanek. Życie tych kobiet znamy głównie z rejestrów, które zawierają informacje o ich majątkach i pensjach. W wielu przypadkach możemy jedynie przypuszczać, że zniknięcie z tych rejestrów może oznaczać ich śmierć. Rejestry te często są niekompletne, czasami brakuje ich na kilka lat, a nawet dziesięcioleci, a same mogą być fragmentaryczne. Ponadto, przyczyna śmierci była rzadziej zapisywana. Często możemy wnioskować o przyczynie śmierci na podstawie tego, czy pojawiło się dziecko lub czy może w okresie śmierci panowała wielka epidemia. W przypadku wpływowych sułtanek, historycy i ambasadorowie czasami zapisali przypuszczalną przyczynę śmierci. Jednak jest to dość rzadkie.
Pogrzeb sułtanów zawsze budził mieszane uczucia wśród ludności, ponieważ w dniu pogrzebu obchodzono wstąpienie nowego sułtana, a w międzyczasie bracia nowego sułtana byli straceni przez niego, więc ludzie opłakiwali ich. W przeciwieństwie do tego, obyczaje żałobne i pogrzebowe sultanek były znacznie spokojniejsze, przyciągały więcej uwagi pod tym względem. W chwili ich śmierci często rozdawano jałmużnę i jedzenie w imię duszy sultanki. Na przykład, po pogrzebie Handan Valide Sultan (⁓1570-1605), 9 listopada 1605, wenecki ambasador odnotował ogromną ilość jałmużny rozdzielonej wśród ludzi. Ponadto, śmierć i pogrzeb valide sultan zawsze wiązał się z publiczną żałobą, ponieważ ludzie mogli wyrazić swoje współczucie dla sułtana, który w tym czasie stracił swoją matkę. Po śmierci Ayşe Hafsy (⁓1475-1534), matki Süleymana I, na przykład, miasto opłakiwało ją przez kilka dni. Matka Süleymana, Hafsa Sultan, była szanowaną członkinią rodziny królewskiej. W opisie jej pogrzebu, królewski kanclerz i historyk Celalzade Mustafa uczcił ją długą serią formuł pochwalnych, z których najwznioślejsze, które można zastosować do muzułmańskiej kobiety, porównując ją do pierwszej żony Proroka Mahometa, Khadiji, jego córki Fatimy oraz jego trzeciej i ulubionej żony ‘A’ishy: "[Była] kobietą wielkiej ascezy i panią słusznego myślenia, królową królestwa czystości i Khadiją stolicy czystości, budowniczą fundacji charytatywnych i czyniącą pobożne czyny, Fatimą tej ery i ‘A’ishą tego wieku".
W przypadku sułtanek, zamiast brutalnej śmierci, najczęstszą przyczyną zgonu było położnictwo. Wiele z nich umierało przy porodzie... Chociaż lekarze i położne pałacowe byli najlepszymi na świecie, poród w tamtych czasach był niebezpiecznym wydarzeniem. Faktem jest jednak, że znacznie mniej kobiet z dynastii Imperium Osmańskiego umierało przy porodzie w porównaniu do zachodnich imperiów. Najsłynniejsza śmierć związana z porodem należy do Esmehan Kaya. Kaya Sultan (1633-1658) była córką Murada IV (panował w latach 1623-1640) i odziedziczyła cechy charakteru po swoim ojcu, dlatego wielu uważało ją za jego najbardziej godną córkę. Legenda głosi, że przepowiedziano jej śmierć przy porodzie, dlatego przez wiele lat nie pozwalała mężowi zbliżyć się do siebie. Jednak z czasem między nią a mężem rozwinęła się prawdziwa miłość, która, oczywiście, miała swoje spełnienie także w fizycznym aspekcie. Esmehan Kaya urodziła dwoje dzieci, więc być może zapomniała o przepowiedni i odetchnęła z ulgą. Jednak podczas porodu jej trzeciego dziecka pojawiły się komplikacje. Łożysko nie oddzieliło się, mimo że położne próbowały różnych metod, więc kilka dni po porodzie zmarła na sepsę po strasznych cierpieniach. Jej mała córka również nie przeżyła długo. Jedna z sióstr Kaya, Safiye (ok. 1540-1580), również zmarła przy porodzie.
Jednak nie tylko Kaya i jej siostra zginęły przy porodzie. Dwie córki Selima II (panował w latach 1566-1574) zginęły w podobny sposób: Fatma Sultan (1558-1580), która zmarła razem z córką po porodzie w dość młodym wieku; oraz Esmehan Sultan (ok. 1545-1585), która zmarła z powodu komplikacji po narodzinach czwartego dziecka. Jej syn przeżył ją tylko o miesiąc. W jej przypadku komplikacje mogły również wynikać z faktu, że rodziła w stosunkowo starszym wieku w porównaniu do norm epoki, mając około czterdziestu lat. Ciekawe jest również, że inna córka Selima, Şah (1544-1580), zmarła również w stosunkowo młodym wieku z powodu choroby, więc z córek Selima tylko Gevherhan (ok. 1545-1622?) dożyła starości i prawdopodobnie zmarła z przyczyn naturalnych.
Zgodnie z legendami, ulubiona konkubina Murada III (panował w latach 1574-1595), Safiye Sultan (ok. 1550-1620?), również prawie zginęła w jednym ze swoich poronień, ale jak wiadomo, przeżyła i rządziła przez wiele kolejnych lat. Mniej szczęśliwa była Mahfiruze Hatun (ok. 1590-1608 / 12?), konkubina Ahmeda I i matka jego najstarszego syna, która najprawdopodobniej również zginęła przy porodzie, choć w jej przypadku pojawiły się różne teorie co do przyczyny śmierci, w tym epidemia.
Interesująco jest, że wśród ulubionych sułtana znane są jeszcze mniejsze liczby przypadków, w których konkubina zginęła przy porodzie. Prawdopodobnie nie wynika to z tego, że takie przypadki nie miały miejsca… Powodem jest to, że gdy konkubina zmarła przy porodzie, po prostu została zapomniana. W końcu przeciętna konkubina nie rodziła dużej liczby dzieci, zwłaszcza gdy przestrzegano zasady „jedna konkubina – jeden syn”. W związku z tym, gdy umierały przy porodzie, albo nie miały innych dzieci, albo tylko córki, przez co były mniej istotnymi osobami, ich nazwiska były rzadziej zapisywane, a potem znikały z publicznej świadomości.
Z okresu „Sułtanatu kobiet” zebrałam również przyczyny i daty śmierci najbardziej znanych sułtanek, nie roszcząc sobie prawa do pełności, ponieważ wiele sułtanek zostało pominiętych, ponieważ ani rok, ani przyczyna ich śmierci nie są znane, a w wielu przypadkach nie znane są nawet ich imiona.
Ayşe Hafsa Sultan (urodzona ~1475): 19 marca 1534, choroba, najprawdopodobniej udar lub rak, ponieważ cierpiała przez miesiące.
Beyhan Sultan (urodzona ~1492): ok. 1559, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Hatice Sultan (urodzona ~1491): ?
Fatma Sultan (urodzona ~1493): 1557, najprawdopodobniej przyczyny naturalne lub choroba.
Córki Selima I:
Hafsa Sultan (urodzona ~1495/1500): 10 lipca 1538, najprawdopodobniej choroba.
Şah-i Huban Sultan (urodzona ~1500): 1572, przyczyny naturalne.
Hürrem Sultan (urodzona ~1503): 15 kwietnia 1558, najprawdopodobniej rak i być może również malaria.
Mihrimah Sultan (urodzona 1522): 25 stycznia 1578, najprawdopodobniej przyczyny naturalne lub niezidentyfikowana choroba.
Ayşe Hümaşah Sultan (urodzona 1541): 1594, przyczyny naturalne lub choroba.
Córka Şehzade Mehmeda: Hümaşah Sultan (urodzona 1543): 1582, przyczyny naturalne lub choroba.
Fatma Hanimsultan (urodzona 1567): 29 lipca 1588, choroba lub komplikacje przy porodzie.
Raziye Sultan (urodzona ~1515): październik 1521, ospa wietrzna lub dżuma.
Mahidevran Hatun (urodzona ~1500): 3 lutego 1581, przyczyny naturalne
Wnuczki Mahidevran Hatun:
Fatma Sultan (urodzona ~1545): 1577, choroba lub poród.
Nergiz-Şah Sultan (urodzona ~1536): ok. 1592, przyczyny naturalne lub choroba.
Gülfem Hatun (urodzona ~1495): 1562, przyczyny naturalne lub egzekucja.
Nurbanu Sultan (urodzona ~1525): 7 grudnia 1583, najprawdopodobniej nagła choroba, udar/atak serca, ale także możliwe zatrucie.
Esmehan Sultan (urodzona ~1545): 8 sierpnia 1585, komplikacje po porodzie.
Şah Sultan (urodzona 1544): wrzesień 1580, choroba.
Gevherhan Sultan (urodzona ~1545): po 1604, może w 1622, przyczyny naturalne.
Córka Selima II, Fatma Sultan (urodzona 1558): wrzesień 1580, po porodzie (możliwe komplikacje po martwym porodzie).
Safiye Sultan (urodzona ~1550): ok. 1520, przyczyny naturalne.
Ayşe Sultan (urodzona ~1565): 15 maja 1605, najprawdopodobniej choroba.
Hümaşah Sultan (urodzona ~1565): po 1580, choroba lub poród.
Fatma Sultan (urodzona ~1565): ok. 1620, przyczyny naturalne.
Córki Murada III:
Fahriye Sultan (urodzona ~1588): po 1641, przyczyny naturalne.
Rukiye Sultan (urodzona ~1593): ok. 1623, najprawdopodobniej choroba lub poród.
Handan Sultan (urodzona ~1570): 9 listopada 1605, problemy żołądkowe.
Halime Sultan (urodzona ~1570): po 1623, ?
Kösem Sultan (urodzona ~1590): 2 września 1651, uduszona.
Hanzade Sultan (urodzona ~1609): 23 września 1650, choroba lub przyczyny naturalne.
Ayşe Sultan (urodzona ~1605/7): ok. 1657, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Fatma Sultan (urodzona ~1606): ok. 1670, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Córki I. Ahmeda:
Gevherhan Sultan (urodzona ~1605): 1660, przyczyny naturalne.
Abide Sultan (urodzona 1618): ok. 1648, najprawdopodobniej choroba (lub żyła dłużej, po prostu wycofała się i została zapomniana).
Atike Sultan (urodzona 1614): ok. 1670, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Ayşe Sultan (urodzona 1610): ok. 1680, przyczyny naturalne.
Esmehan Kaya Sultan (urodzona 1633): 1658, komplikacje po porodzie.
Córki IV. Murada:
Safiye Sultan (urodzona 1635): 1680, komplikacje po porodzie.
Rukiye Sultan (urodzona ~1640): 1696, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Hanzade Sultan (urodzona 1631): 1675, najprawdopodobniej przyczyny naturalne.
Turhan Hatice Sultan (urodzona ~1627): 1683, przyczyny naturalne z powodu przewlekłej choroby.
Fatma Sultan (urodzona 1642): 1657, choroba.
Córki Ibrahima I:
Gevherhan Sultan (urodzona 1642): 21 września 1694, długa choroba.
Beyhan Sultan (urodzona 1645): 5 marca 1701, przyczyny naturalne.
Hatice Muazzez Sultan (urodzona ~1627): 12 września 1687, zawał serca lub udar.
Saliha Dilaşub Sultan (urodzona ~1627): 4 grudnia 1689, długa choroba, może rak.
Telli Hümaşah Sultan (urodzona ~1630): ok. 1672, najprawdopodobniej choroba.
Emetullah Rabia Gülnüs Sultan (urodzona ~1642): 6 listopada 1715, choroba.
Krótka dyskusja o historii i zwyczajach pogrzebowych:
Przez długi czas sułtani byli jedynymi "mieszkańcami" swoich grobowców. Murad III wprowadził zmianę, pochowując swoich straconych braci obok swojego ojca, Selima II. Z biegiem czasu Murad złamał kolejną tradycję, kiedy pochował swoją matkę, Nurbanu, obok swojego ojca w jego grobowcu. W poprzednich wiekach żony i konkubiny sułtanów nie były pochowane w tym samym grobowcu co ich pan, a przez długi czas nie pochowano ich nawet w ich własnym meczecie. Wczesnym wyjątkiem była matka Süleymana I, Ayşe Hafsa, która została pochowana w meczecie ojca Süleymana I.
Z biegiem czasu Süleyman pochował swoją jedyną żonę, Hürrem, w swoim własnym meczecie w osobnym grobowcu. Później Nurbanu stała się pierwszą kobietą, która spoczęła obok swojego męża w tym samym grobowcu. Interesujące,że Murad zrobił coś podobnego już przed Nurbanu. Kiedy Mihrimah Sultan zmarła, wiedząc, jak blisko była z ojcem, Murad pochował ją w grobowcu Süleymana, tuż obok niego. Jest to szczególnie interesujące, ponieważ mąż Mihrimah, Rüstem, również miał meczet, w którym mogła zostać pochowana, ale meczet braci Mihrimah, Meczet Şehzade, także byłby odpowiedni. Wszystkie te czynniki sugerują, że Murad miał powód, aby pochować Mihrimah obok swojego ojca, tak jak później zrobił z własnymi rodzicami, czyli dobre relacji Sułtanki z Sulejmanem.
W przypadku Nurbanu złamana została kolejna tradycja. Nurbanu Sultan cieszyła się niezwykłymi honorami nie tylko za życia, ale również po śmierci. Wbrew zwyczajowi, w którym sułtan pozostawał w pałacu podczas pogrzebu, Murad towarzyszył trumnie swojej matki pieszo, płacząc, gdy szedł, do meczetu Mehmeda Zdobywcy, gdzie odprawiono modlitwy pogrzebowe. Wybór tego meczetu, najbardziej odległego z meczetów sułtańskich od pałacu cesarskiego, zapewnił zarówno maksymalną liczbę modlitw wiernych za duszę Nurbanu, jak i maksymalną szacunkowość dla tego pokazu królewskiej pobożności i szacunku dla Valide Sultan. Według historyka Selaniki, "cały świat" zapełnił meczet na modlitwach pogrzebowych. Przez czterdzieści dni wysocy rangą dygnitarze i duchowni byli zobowiązani do składania hołdów w grobowcu Valide Sultan, a Qur'an był nieprzerwanie odczytywany. Wyjątkowość tego pogrzebu sugeruje fakt, że w obszernej kolekcji Biblioteki Pałacu Topkapi, jedyną miniaturą przedstawiającą wydarzenie z życia członkini dynastii jest ilustracja ukazująca procesję pogrzebową Nurbanu Sultan wychodzącą z pałacu cesarskiego.
!!! Daty w wykazach nie są zawsze szeroko akceptowane. Istnieją daty narodzin i śmierci na temat których historycy nadal dyskutują. W tych przypadkach podałam daty, które uważam za najbardziej prawdopodobne !!!
36 TURBE SULTANÓW OSMAŃSKICH – GDZIE SIĘ ZNAJDUJĄ?
Osman Gazi (Osman Bej): Spoczywa w swojej własnej turbie w dzielnicy Tophane w Bursie.
Orhan Gazi: Spoczywa w swojej turbie obok ojca w tym samym miejscu.
Sultan I. Murad (Hüdavendigar): Leży w swojej otwartej turbie w dzielnicy Çekirge w Bursie.
Sultan I. Bayezid (Yıldırım): Spoczywa w Turbie Bayezid Hân w Bursie.
Sultan I. Mehmed (Çelebi): Spoczywa w Yeşil Türbe w Bursie.
Sultan II. Murad: Spoczywa w dzielnicy Muradiye w Bursie.
Sultan II. Mehmed (Fatih): Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Fatih w Stambule.
Sultan II. Bayezid (Veli): Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Bayezid w Stambule.
Sultan I. Selim (Yavuz): Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Yavuz Selim w Stambule.
Sultan I. Süleyman (Kanuni): Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Süleymaniye w Stambule.
II. Selim: Spoczywa w turbie w przednim ogrodzie Meczetu Hagia Sophia.
Sultan III. Murad: Spoczywa w turbie w przednim ogrodzie Meczetu Hagia Sophia.
Sultan III. Mehmed: Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Hagia Sophia.
Sultan I. Ahmed: Spoczywa w turbie obok Meczetu Sultanahmet.
Sultan I. Mustafa: Spoczywa w turbie przed Meczetem Hagia Sophia.
II. Osman (Genç): Spoczywa w turbie obok Meczetu Sultanahmet.
Sultan IV. Murad: Spoczywa w turbie obok Meczetu Sultanahmet.
Sultan İbrahim: Spoczywa w turbie obok Meczetu Hagia Sophia.
Sultan IV. Mehmed (Avcı): Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan II. Süleyman: Spoczywa w turbie Kanuni w ogrodzie Meczetu Süleymaniye.
Sultan II. Ahmed: Spoczywa w turbie Kanuni w ogrodzie Meczetu Süleymaniye.
Sultan II. Mustafa: Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan III. Ahmed: Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan I. Mahmud: Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan III. Osman: Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan III. Mustafa: Spoczywa w turbie przed Meczetem Lâleli.
I. Abdülhamid: Spoczywa w Hamidiye Türbesi w Bahçekapı.
Sultan III. Selim: Spoczywa w turbie przed Meczetem Lâleli.
Sultan IV. Mustafa: Spoczywa w Hamidiye Türbesi w Bahçekapı.
Sultan II. Mahmud: Spoczywa w swojej turbie w Çemberlitaş.
Sultan I. Abdülmecid: Spoczywa w turbie w ogrodzie Meczetu Yavuz Selim.
Sultan I. Abdülaziz: Spoczywa w turbie Sultan II. Mahmud w Çemberlitaş.
Sultan V. Murad: Spoczywa w turbie Turhan Valide Sultan w okolicy Nowego Meczetu.
Sultan II. Abdülhamid Han: Spoczywa w turbie Sultan II. Mahmud w Çemberlitaş.
Sultan Mehmed Reşad: Spoczywa w turbie Sultan Reşad w Eyüp.
Sultan Vahideddin: Spoczywa na cmentarzu przy Meczecie Sultan Selim w Syrii.
Jeśli interesują Cię Sułtanki Imperium Osmańskiego, możesz kupić mojego e-booka. Książkę cyfrową na temat wszystkich Sułtanek oraz wpływowych kobiet Imperium Osmańskiego.
zamów tu:
https://buy.stripe.com/5kA3dn0yDfded3y144
E-book zawiera :
- Wyjaśnienie czym jest Sułtanat Kobiet.
- Wyjaśnienie tytułów „Valide Hatun” i „Valide Sultan”.
- Opisy każdej z kobiet, która w historii Imperium była „Valide Hatun”
- Opisy każdej z kobiet, która w historii Imperium była „Valide Sultan”
- Opisy kobiet, które nie mialy tych tytułów, a byly ważne.
- Wyjasnienie tutyłu „Haseki Sultan” .
- Biografie każdej z najważniejszych kobiet w erze Sułtanatu (Hürrem, Nurbanu, Safiye, Handan, Halime, Kösem, Turhan, Emetullah Rabia Gülnüş)
-Źródła
W moim sklepie możesz również zamówić książkę cyfrową na temat Księcia Mustafy oraz jego egzekucji na podstawie dowodów i relacji np. Bernardo Navagero.
"Nasz Mustafa - Książę, który miał wszystko oprócz szansy na życie."
link do sklepu:
linktr.ee/officialmahpeyker
Spis Treści:
1. Wstęp
2. Książę Mustafa – legenda czy tragedia?
- Zarys historii księcia Mustafy
- Dlaczego jego los wciąż fascynuje badaczy?
2. Syn Sulejmana Wspaniałego: Dzieciństwo i
młodość
księcia
władzy
wyzwania
- Rodzina osmańska i rola Mustafy w dynastii
- Wpływ matki Mahidevran na wychowanie
- Edukacja, charakter i przygotowanie do
- Przeprowadzka do Stambułu i nowe
3. Książę i imperium: Droga do sukcesji
- Rola Mustafy w administracji państwa
- Relacje z ojcem, Sulejmanem Wspaniałym
- Rozkwit kariery wojskowej
4. Intrygi w haremie i pałacu Topkapı
- Przeniesienie do Amasyi
- Konflikty z sułtanką Hürrem i wielkim
wezyrem Rüstemem Paszą
- Wpływ dworskich frakcji na politykę
sułtanatu
- Jak intrygi wpłynęły na decyzję Sulejmana?
5. Relacje z XVI wieku o egzekucji księcia
Mustafy
- Relacje ówczesnych świadków wydarzeń
- Wpływ legend i przekazów ludowych na
obraz Mustafy
6. Śmierć księcia Mustafy: Polityczne tło
egzekucji
- Dlaczego Sulejman wydał rozkaz egzekucji?
- Jakie były konsekwencje dla imperium i
dynastii?
- Symboliczne znaczenie śmierci Mustafy
7. Książę Mustafa w kulturze i literaturze
- Mustafa jako bohater tragiczny w sztuce
osmańskiej
- Współczesne reinterpretacje w serialach i
książkach
- Czy Mustafa byłby idealnym władcą?
8. Mustafa oczami historyków: Analiza
współczesna
- Różne interpretacje losu Mustafy w
literaturze naukowej
- Jak patrzymy na intrygi dworskie z
perspektywy XXI wieku?
9. Podsumowanie: Dziedzictwo księcia
Mustafy
- Czego możemy się nauczyć z jego historii?
- Dlaczego pamięć o nim pozostaje żywa
10. Dodatki
- Chronologia życia księcia Mustafy
- Członkowie rodziny Sulejmana Wspaniałego
- Najważniejsze źródła i relacje o księciu
Mustafie
Zaobserwuj mnie na instagramie!
instagram.com/officialmahpeyker
Z miłoscią,
Mahpeyker
Komentarze
Prześlij komentarz